Tennisarm

Tennisarm

Wat is een tennisarm?

Een tennisarm (epicondylitis lateralis) is een peesaandoening. Dit wordt ook 'tenniselleboog' genoemd. Niet alleen door te tennissen kan iemand een tennisarm krijgen. Ook andere bewegingen kunnen deze blessure veroorzaken, zoals schilderen, de heg knippen en schroeven.

Een peesaandoening (tendinopathie) is een ontsteking, irritatie of beschadiging van de pees. Pezen zorgen voor de aanhechting van spieren aan de botten. Om de pees zit een soort vlies. De pees ligt in een koker (peesschede) waarin de pees soepel kan bewegen. Deze peesschede kan ontstoken raken (peritendinitis). Dit kan samengaan met een krakend geluid (crepiteren).

Als de pees zelf beschadigd is, wordt van tendinopathie gesproken. Dit is eigenlijk een soort slijtage van de pees. Een tendinopathie is in de meeste gevallen een vorm van overbelasting.

Vraag het de medisch specialist 

Twijfels of onzekerheid na een ziekenhuisbezoek zijn heel gewoon. Gelukkig kunt u nu uw vragen als verzekerde van CZ bespreken met een onafhankelijk medisch specialist.

  • Telefonisch of online contact met een medisch specialist
  • Gratis & exclusief voor klanten van CZ
  • 100% vertrouwelijk

Zó werkt het

Symptomen tennisarm

De belangrijkste klacht bij een tennisarm is pijn aan de buitenzijde van de elleboog die kan uitstralen naar de onderarm. De buitenste knobbel aan de elleboog kan zelfs extreem gevoelig zijn.

  • In het beginstadium komt de pijn na een zware inspanning en verdwijnt deze na enkele uren. Bij meer belasting van de pees neemt de pijn toe.
  • In het volgende stadium is de pijn ook tijdens een normale bezigheid voelbaar. Hef- en draaibewegingen van de arm kunnen pijnlijk zijn, zoals het vasthouden van een tennisracket. Maar ook alledaagse dingen kunnen pijn doen, zoals afwassen of het openen van een deur of een blik.
  • Vervolgens is er ook pijn tijdens rust. Het bewegen van het gewricht wordt steeds moeilijker en pijnlijker.

Naast pijn kan er ook sprake zijn van een stijf gevoel in de ochtend en na een tijd rust. Daarnaast kan het gewricht gezwollen zijn als de ontsteking zich uitbreidt naar de elleboog.

De klachten ontstaan meestal geleidelijk. Maar ze kunnen ook plotseling ontstaan, vaak door een verkeerde beweging.

Oorzaken tennisarm

De oorzaken van een tennisarm zijn wetenschappelijk nog niet volledig opgehelderd. Waarschijnlijk is een combinatie van interne en externe factoren verantwoordelijk voor het ontstaan van peesklachten.

Mogelijke interne risicofactoren:

  • Slijtage (degeneratie) van de pees. Bij het ouder worden vermindert de elasticiteit van de pees en wordt de kans op scheurtjes in de pees groter.
  • Verminderde kracht en lenigheid van de spier kunnen een peesaandoening (tendinopathie) tot gevolg hebben.

Mogelijke externe risicofactor:

  • Herhaalde bewegingen, waarbij de spieren in de onderarm steeds weer belast worden. Vaak ontstaat een tennisarm na herhaalde bewegingen bij dagelijkse activiteiten, zoals werk achter een beeldscherm met muis, bij het schilderen, timmeren en ramen zemen.

Diagnose tennisarm

De diagnose is gebaseerd op de klachten en lichamelijk onderzoek.

  • De pati├źnt heeft pijn aan de buitenkant van de elleboog als hierop wordt gedrukt.
  • Hij heeft ook pijn als hij met een gestrekte elleboog zijn middelvinger tegen weerstand strekt. Hierbij voelt hij pijn ter hoogte van de buitenzijde van de elleboog.
  • Een MRI-scan is niet nodig om de diagnose te stellen.

Behandeling tennisarm

Een tennisarm gaat eigenlijk altijd vanzelf weer over. Bij zeker 80 procent van de patiënten zijn de klachten na een half jaar verdwenen. Van geen enkele behandeling is aangetoond dat het de klachten verkort. Gemiddeld duren de klachten 9 maanden.

Bij het begin van de behandeling is het belangrijk dat de arm voldoende rust krijgt. Overbelasting en inspanning moeten worden voorkomen. De arm mag wel gebruikt worden. Absolute rust is niet nodig.

  • Voor het verlichten van de pijn kunnen pijnstillers worden gebruikt, zoals paracetamol of NSAID's.
  • Een ijspakking kan de zwelling verminderen.
  • Een injectie met ontstekingsremmers (corticostero├»den) kan de duur van de klachten bekorten. Maar deze injectie geeft ook een groter risico op het terugkeren van de klachten.
  • Als deze maatregelen niet helpen (bij 90% helpen ze wel), kan een operatie plaatsvinden. de niet-operatieve behandelingen (bij 90% helpen deze behandelingen wel) niet helpen kan een operatie worden overwogen. Hierbij wordt de aanhechting van de pezen aan de buitenzijde van de elleboog losgemaakt. 60% tot 70% leidt tot verbetering van de klachten.

Een tennisarm voorkomen

De kans is groot dat een tennisarm terugkomt. Daarom is het advies om oefeningen te doen om die kans te verkleinen.

Een tennisarm wordt zelden veroorzaakt door tennissen.

Oefeningen

Voor de onderarmspieren zijn onderstaande oefeningen mogelijk. Ze versterken de spieren en zorgen voor voldoende flexibiliteit. De oefeningen kunnen ook worden gedaan om klachten te voorkomen.

Stretchen van de polsstrekkers

  • Laat de arm gestrekt iets voor het lichaam hangen. Draai de hand met de handpalm naar buiten.
  • Buig met de andere hand de pols (met de handpalm naar boven) totdat je rek voelt in de onderarm. Houdt deze stand 1 minuut vast.
  • Herhaal de oefening 8 keer verspreid over de dag.

Stretchen van de polsbuigers

  • Laat de arm gestrekt iets voor het lichaam hangen. Draai de handrug naar buiten.
  • Strek met de andere hand de pols (met de handrug naar boven) totdat je rek voelt in de onderarm. Doe deze oefening dagelijks 8 keer 1 minuut.
  • Deze oefening is het tegenovergestelde van de oefening 'stretchen van de polsstrekkers'.

Knijpoefeningen

  • Neem een klein, zacht balletje (stressballetje) in de hand en knijp hier veelvuldig in.
  • Houd dit elke keer ongeveer 5 tellen vast.

Excentrische oefeningen polsstrekkers

  • Leg de arm op de rand van een tafel met de handpalm naar beneden, zodat de hand vrij naar beneden kan bewegen. Leg eventueel een handdoek onder de pols/onderarm.
  • Strek de pols (hand naar boven), pak een gewicht van een halve kilo vast en laat de hand in 3 tot 4 seconden naar beneden zakken. Voer de beweging rustig en goed gecontroleerd uit.
  • Beweeg de hand zonder gewicht weer naar boven. Verplaats het gewicht met de andere hand. Herhaal deze beweging in 3 series van 10 tot 20 herhalingen.

Als alternatief voor het gewicht kun je ook een elastische band gebruiken. Deze moet dan op spanning staan als de hand boven is. Ook hierbij geldt dat de andere hand de band strak moet trekken voor het vastpakken in de hoogste stand. Bij deze oefeningen mag je pijn voelen.

Deze oefening kun je ook met de handpalm naar boven gericht uitvoeren. De uitvoering gaat dan op dezelfde manier, alleen worden dan de polsbuigers getraind.

Draaien van de arm

  • Leg de arm op een tafel met de handpalm naar beneden gericht.
  • Maak met een touwtje een gewicht van een halve kilo aan de duim vast, waarbij het touw over de rug van de hand loopt. Ook hierbij kan een elastische band worden gebruikt.
  • Draai de hand nu in 3 tot 4 tellen om zodat de handpalm naar boven komt.
  • Beweeg de hand weer terug zonder het gewicht te heffen (gebruik hier weer de andere hand voor). Herhaal deze oefening 3 maal met 10 tot 20 herhalingen.

Het tegenovergestelde van deze oefening is met als uitgangshouding de handpalm naar boven. Het touw loopt nu ook over de handpalm naar de buitenzijde van de hand. Draai ook nu weer rustig zodat de handpalm naar beneden wijst.

Zelfzorg

Het is zinvol oefeningen te doen bij een tennisarm. Doe oefeningen die de kracht en flexibiliteit van de onderarmspieren verbeteren.

Soms durven mensen vanwege de pijn hun arm niet meer te bewegen. Dan kan een fysiotherapeut met oefeningen helpen de arm weer normaal te gebruiken.

Een tennisarm geneest niet sneller door fysiotherapie.

Meer informatie

Informatie over oefeningen van het KNLTB 
www.knltb.nl/tennissers/gezondheid/blessures-en-aandoeningen/

Informatie over de tennisarm van het Nederlands Huisartsen Genootschap (NHG) 
thuisarts.nl/tennisarm/ik-heb-tennisarm

Richtlijn Epicondylitis van het Nederlands Huisartsen Genootschap   
www.nhg.org/standaarden/samenvatting/epicondylitis