Monoklonale gammopathie MGUS

Monoklonale gammopathie (MGUS)

Plasmacellen zijn witte bloedcellen. Ze produceren gammaglobulinen. Dit zijn eiwitten die het lichaam beschermen tegen infecties (antistoffen). In ons lichaam zitten duizenden verschillende soorten plasmacellen. Elke soort produceert maar één type gammaglobuline.

Monoklonale gammopathie ontstaat als een overschot van één type plasmacellen een overschot aan gammaglobulinen produceert. Deze antistoffen noemen we dan een monoklonaal eiwitten of M-proteïnen. Eigenlijk is monoklonale gammopathie geen ziekte. Het veroorzaakt geen verschijnselen.
De aandoening heet in Nederland ookwel MGUS. Dat is de afkorting van de Engelse naam: ‘monoclonal gammopathy of undetermined (of: unknown) significance’.

Drie tot vijf procent van de mensen die ouder zijn dan zeventig jaar, hebben een M-proteïne in het bloed. Dat kan komen door MGUS maar ook door een ernstige aandoening, zoals de ziekte van Kahler (multipel myeloom) of de ziekte van Waldenström .

Vraag het de medisch specialist 

Twijfels of onzekerheid na een ziekenhuisbezoek zijn heel gewoon. Gelukkig kunt u nu uw vragen als verzekerde van CZ bespreken met een onafhankelijk medisch specialist.

  • Telefonisch of online contact met een medisch specialist
  • Gratis & exclusief voor klanten van CZ
  • 100% vertrouwelijk

Zó werkt het

Overeenkomst en verschillen met ziekte van Kahler

Bij de ziekte van Kahler neemt de hoeveelheid gammaglobulinen in het bloed vaak veel meer toe dan bij MGUS. Patiënten hebben wel last van verschijnselen. Ze hebben onder andere:

  • verschijnselen van bloedarmoede
  • een verhoogd calciumgehalte
  • infecties
  • botaandoeningen

Oorzaak

De oorzaak van MGUS is niet bekend.

Verschijnselen

MGUS-patiënten hebben meestal geen verschijnselen. Soms valt een M-proteïne de zenuwen aan. Dan kan een zenuwbeschadiging (neuropathie) ontstaan. De patiënt heeft dan last van tintelingen, een doof gevoel en krachtsverlies, bijvoorbeeld in de benen.

Onderzoeken

Artsen ontdekken MGUS meestal toevallig tijdens een bloedonderzoek (eiwitspectrum). Als een patiënt mogelijk een M-proteïne in het bloed heeft, onderzoekt de arts of hij de ziekte van Kahler heeft. Hij bepaalt de bloedcellen in het bloed, meet de calciumspiegel en onderzoekt de werking van de nieren. Ook meet hij de eiwitten in de urine en maakt hij foto’s van het skelet. Na een beenmergonderzoek weet hij zeker of de patiënt de ziekte van Kahler heeft.

Behandeling

Voor MGUS bestaat geen behandeling. Artsen onderzoeken wel regelmatig het bloed van de patiënt. Een klein percentage van de patiënten (minder dan 0,5 tot 1 procent) kan de ziekte van Kahler of de ziekte van Waldenström krijgen. De eerste twee jaar controleren de artsen de patiënt elk half jaar. Daarna controleren ze een keer per jaar.

Meer informatie

Informatie van Nederlandse Vereniging voor Hematologie
www.hematologienederland.nl/mgus

Informatie van de afdeling Hematologie UMCG
www.hematologiegroningen.nl/patienten/content/3MGUS.htm

Website van Contactgroep Myeloom en Waldenström patiënten
www.cmwp.nl/home/


Over Medicinfo

Medicinfo biedt betrouwbare, actuele informatie over gezond zijn, gezond blijven - en wat u daar zelf aan kunt doen.